Zatrudnienie niepracownicze – ciąg dalszy

Istotne jest to, aby wybrać właściwą podstawę zatrudnienia (umowę o pracę czy umowę prawa cywilnego). Niepoprawna kwalifikacja może pociągnąć za sobą określone konsekwencje prawne. Jeżeli więc w danej umowie przeważają cechy charakterystyczne dla stosunku pracy, mamy do czynienia z zatrudnieniem pracowniczym (cechy zatrudnienia pracowniczego to: praca w ściśle określonym czasie pracy, pod nadzorem i kierownictwem pracodawcy, w jego zakładzie pracy)40. Umowa taka jest traktowana jak umowa o pracę, bez względu na nazwę określoną przez strony. Należy podkreślić, że każda ze stron może wystąpić z powództwem o ustalenie istnienia stosunku pracy (na podstawie artykułu 189 Kodeksu Postępowania Cywilnego – KPC). Nie jest konieczne występowanie pokrzywdzenia pracownika (na przykład poprzez to, że nie skorzystał z uprawnień wynikających z Kodeksu Pracy), ani też pozostawanie pod wpływem błędu przy zawieraniu umowy o pracę41 – nie ma znaczenia, że strona wcześniej zgodziła się na zawarcie umowy cywilnej, którą później będzie podważać przed sądem42.

Poza tym, przy zatrudnieniu niepracowniczym znacznie częściej pojawia się niebezpieczeństwo ewentualnych nadużyć. Uwzględniła to Komisja Kodyfikacyjna Prawa Pracy, która w projekcie nowelizującym Kodeks Pracy wprowadziła objęcie jego ochroną, także pracowników zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych i kontraktów menedżerskich: T. Zalewski. Napisali Kodeks Pracy od nowa, „Gazeta Prawna” nr 190 z 29 września 2005 roku. www.gazetaprawna.pl Najczęściej wykorzystywanymi umowami prawa cywilnego do zatrudnienia osób fizycznych są: umowa zlecenia (umowa o świadczenie usług), umowa o dzieło i umowa agencyjna.

Zostaw komentarz