Współpraca pomiędzy instytucjami publicznymi

Ciekawy przykład tego, jak można rozwiązać ten problem dostarcza samorząd Gdyni. Pracownicy podmiotów realizujących zadania na rzecz osób niepełnosprawnych zauważają, iż w tej dziedzinie nie wystarczy jedynie wywiązywanie się z zadań ustawowych. Potrzebna jest zmiana postaw, szczególnie jeśli posiada się tak ogromny potencjał możliwości, jak urząd pracy. Odpowiednie zaplanowanie kursów, szkoleń oraz staży, odpowiednia mobilizacja pracodawców do zatrudnienia osób niepełnosprawnych mogłaby przynieść nieocenione korzyści. Tu całe działanie wobec omawianej grupy społecznej spoczywa na osobie zatrudnionej do obsługi osób niepełnosprawnych oraz na doradcy zawodowym. To, zdaniem rozmówców, jeszcze za mało.

Gdynianom zaangażowanym w tworzenie środowiska bez barier przedstawiony powyżej problem nie zdołał umknąć. Aby mu zaradzić, zastosowany został bardzo ciekawy zabieg: W budynku Powiatowego Urzędu Pracy znajduje się Referat ds. Aktywizacji Zawodowej Osób Niepełnosprawnych. Dzięki temu, referat wspiera Powiatowy Urząd Pracy w realizacji zadań dotyczących osób niepełnosprawnych, a jednocześnie pośrednio kontroluje jakość usług skierowanych do niepełnosprawnych interesantów. Dodatkowo wymiana informacji pomiędzy tymi podmiotami gwarantuje pełne i kompleksowego wsparcie w obu wymienionych jednostkach. Osoby, które przychodzą się zarejestrować, równocześnie skorzystać mogą z oferty dla nich przewidzianej, którą posiada Urząd Miasta. Ta sytuacja umożliwia im znalezienie pracy poprzez dwa źródła.

Jest to przykład realizacji zasady, że urząd powinien wykonywać funkcje usługowe w sposób maksymalnie dostosowany do potrzeb i wymogów obywateli, w tym wypadku obywateli niepełnosprawnych.

Podsumowując omawiane problemy, chcę zwrócić uwagę na to, że jakość pracy administracji publicznej na rzecz osób niepełnosprawnych zależy przede wszystkim od stosowanych metod pracy. Wydaje się zasadnym przyjęcie, że strukturalne rozwiązania są w tej mierze poprawne i nie wymagają specjalnych korekt. Zmiany są natomiast potrzebne po stronie sprawności działania instytucji i konieczności ich dostosowywania do wymogów życiowych osób niepełnosprawnych. Korygowania wymaga ich sfera sprawnościowa, postawy i kultura pracy urzędników.

Współpraca pomiędzy instytucjami jest oceniana na ogół jako dobra i bardzo dobra. Nasi informatorzy rzadko wskazywali na jakiekolwiek problemy generujące konflikty lub uniemożliwiające współpracę. Jest to czynnik optymistycznie nastrajający w kontekście możliwości skutecznego rozwiązywania problemów osób niepełnosprawnych. Pewną ostrożność w tej materii należy wykazać z powodu tego, że oceny dotyczyły wzajemnych relacji pomiędzy instytucjami, które mogą być poprawne, choć wcale nie musi to oznaczać realnego postępu w dostarczaniu osobom niepełnosprawnym usług publicznych, które są im rzeczywiście niezbędne.

Zostaw komentarz