Wady systemu kształcenia osób niepełnosprawnych

Wśród braków i słabych punktów systemu kształcenia zwracano uwagę na trzy najbardziej znaczące: 1) rolę odpowiednio wczesnej diagnozy i ustalenia przyszłej ścieżki przygotowania zawodowego dla niepełnosprawnego, 2) znaczenie uzyskania ciągłości między szkołą a pierwszą pracą, 3) wagę przygotowania podstaw do ewentualnego, późniejszego przekwalifikowania zawodowego. Po pierwsze, wskazywano na potrzebę odpowiednio wczesnego wyboru ścieżki przygotowania zawodowego dla młodego niepełnosprawnego.

Konieczna jest wczesna diagnoza potrzeb dziecka i doradztwo zawodowe na każdym szczeblu edukacji, by potem móc kształcić dziecko w zawodzie, w którym nie tylko będzie miało szansę realizować się, ale i na które jest zapotrzebowanie na rynku pracy (powiat skarżyski). Wieloetapowe szkolenie dla młodych ludzi, na którym nie tylko zdobywali wiedzę i umiejętności zawodowe, ale również przechodziliby przez badania predyspozycji, tworzony by był profil ich osobowości, co pomogłoby wybrać dla każdej osoby odpowiednią ścieżkę (miasto Warszawa)2.

W przypadku niektórych schorzeń, szczególnie tych ograniczających możliwość kontaktu z otoczeniem, podkreślano potrzebę nawet jeszcze wcześniejszych działań. Osoby niepełnosprawne zaczynają czegoś się uczyć, kiedy zostają zdiagnozowani idąc do szkoły, czyli całe te sześć lat, kiedy dzieci słyszące tak wiele się uczą, dzieciom głuchym jest to odebrane. Nie ma placówek, które prowadzą wczesną rehabilitację (powiat skarżyski). Po drugie, podkreślano rolę, jaką w aktywizacji młodych osób niepełnosprawnych pełni płynne przejście ze szkoły do pracy.

Zostaw komentarz