Status bezrobotnego niepełnosprawnego a wielkość powiatu

Umiejętności zawodowe i społeczne, z jakimi młodzi niepełnosprawni trafiają na rynek pracy, są w znaczącej mierze konsekwencją niedopasowania profilu ich kształcenia do potrzeb tego rynku. Przygotowanie niepełnosprawnego dla radzenia sobie na rynku pracy wymaga dodatkowo opanowania szeregu umiejętności społecznych i wyrobienia określonych cech psychologicznych. To wszystko nakłada się na obiektywne uwarunkowania określone przez ogólny poziom rynku pracy, a także przyzwyczajenia i stereotypy związane z zatrudnieniem niepełnosprawnych. Zmiana tej sytuacji wymagałaby szerszej współpracy zainteresowanych instytucji nie tylko współdziałających w przygotowaniu do pracy, ale i mających wpływ na ogólną sytuację rynku pracy na danym terenie, obok urzędów pracy i szkolnictwa, także władz lokalnych i pracodawców.

Status bezrobotnego niepełnosprawnego wyraźnie różni się w zależności od wielkości i lokalizacji powiatu. Zdecydowanie jest lepszy w większych metropoliach, szczególnie dotyczy to osób z cięższymi schorzeniami i upośledzeniami. Powoduje to znacząco gorszą sytuację młodych osób niepełnosprawnych w małych ośrodkach i w gminach wiejskich.

Sposób percepcji problemów, wysuwane propozycje rozwiązań i zaangażowanie w działalność na rzecz aktywnego rozwiązywania bezrobocia, są funkcją rozwiązań organizacyjnych przyjętych w PUP i obligacji prawnych dla urzędów, wynikających z rozwiązań ustawowych. Urzędy pracy są bardziej aktywne w zakresie aktywizacji zawodowej młodych osób niepełnosprawnych, jeśli do pracy z nimi są wydzieleni specjalni pracownicy. W innych przypadkach ta problematyka jest spychania na margines działalności urzędów, silnie obciążonych wieloma różnorodnymi i trudnymi zadaniami. Przy typowej formie działania urzędów pojawia się tendencja do marginalizacji tej problematyki.

Słaba jest współpraca i koordynacja instytucjonalna w pracy urzędów. Szczególnie dotyczy to dobrej orientacji zawodowej niepełnosprawnych, a także jej dostosowywania do ich potrzeb i możliwości zdrowotnych. Współpraca najczęściej występuje między instytucjami o pokrewnych zadaniach a z pracodawcami – w zakresie zachęcania do zatrudnienia konkretnych osób niepełnosprawnych. Urzędy w małym stopniu starają się podejmować działania w sferze regulacji podaży na rynku pracy, a raczej jest to działanie w ramach stanu zastanego.

Zostaw komentarz