Ruchomy i pełny wymiar czasu pracy

Bardzo wysokie oceny uzyskał zadaniowy czas pracy – sytuacja, w której pracodawca umożliwia pracownikowi realizację powierzonych mu zadań w dowolnej i dogodnej dla niego porze, w ramach pewnego, ustalonego czasu (zsumowane kategorie: bardzo korzystne i raczej korzystne – 81,8%). Wydaje się, że ta forma organizacji czasu pracy powinna być rozwijana w stosunku do części młodych osób niepełnosprawnych. Wymaga ona dużej samodyscypliny od pracownika, ale w wypadku wielu schorzeń mogłaby zapewnić większe uczestnictwo osób niepełnosprawnych w rynku pracy.

Ruchomy czas pracy – ruchome, ale z góry ustalone godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy – został uznany za korzystną formę zatrudnienia przez 80% pracowników urzędów pracy, natomiast niepełny wymiar czasu pracy przez – 77,3% respondentów (zsumowane kategorie: bardzo korzystne i raczej korzystne).

Pełny wymiar czasu pracy (40-35 godzin), został uznany za korzystną formę organizacji czasu pracy przez 70,2% (zsumowane kategorie: bardzo korzystne i raczej korzystne) pracowników urzędów pracy i uzyskał najwięcej wskazań negatywnych – 27,8% (zsumowane kategorie: raczej niekorzystne i bardzo niekorzystne). Oznacza to, że w opinii pracowników urzędów pracy, praca w pełnym wymiarze czasu i określonych godzinach wykonywania zadań, dla części osób niepełnosprawnych jest zbyt dużym obciążeniem.

Najmniej ocen pozytywnych uzyskał przerywany czas pracy. Został uznany za korzystną formę organizacji czasu pracy przez 29,0% (zsumowane kategorie: bardzo korzystne i raczej korzystne) pracowników urzędów pracy i uzyskał najwięcej wskazań negatywnych – 67,5% (zsumowane kategorie raczej niekorzystne i bardzo niekorzystne). Jest to zrozumiałe, ponieważ jest to najmniej korzystny sposób organizacji czasu pracy dla pracownika, wymagający od niego dużej dyspozycyjności i związany z przestojami w realizacji zadań pracowniczych.

Uzyskane wyniki pozwalają przypuszczać, że w opinii pracowników urzędów pracy wprowadzanie elastycznych form organizacji czasu pracy byłoby dobrym rozwiązaniem służącym większej aktywizacji zawodowej młodych osób niepełnosprawnych. Stosowanie różnych form organizacji czasu pracy pozwalałoby w większym stopniu dopasowywać zatrudnienie do indywidualnych możliwości osoby niepełnosprawnej. Oczywiście model hipotetyczny, postrzegany jako najbardziej korzystny, jest bardzo trudny do wprowadzenia dla pracodawców, którzy muszą terminowo planować zadania. Zdecydowanie odrzucone było tylko jedno rozwiązanie – przerywany czas pracy. Dlatego warto zastanowić się nad taką organizacją stanowisk pracy osób niepełnosprawnych, które w większym stopniu niż dotychczas, dopuszczałyby pewne elementy elastyczności związane z organizacją czasu i miejscam wykonywania pracy.

Zostaw komentarz