Rozwój nietypowych form zatrudnienia

Zmiany form pracy to odpowiedź na impulsy płynące z systemu gospodarczego, próba dostosowania stron stosunku pracy do nowego otoczenia. Wyrazem zmian jest rozwój nietypowych form zatrudnienia odbiegających od tradycyjnego stosunku pracy, jakim był wypracowany w społeczeństwie przemysłowym tradycyjny kontrakt pracowniczy, zawierany na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, określony przez normy prawa i ubezpieczeń społecznych. Na elastycznym rynku pracy znacznie lepiej radzą sobie osoby wykształcone, mające kwalifikacje zawodowe, które inwestują w rozwój swojej kariery zawodowej. Upowszechnienie elastycznej pracy i elastycznych organizacji jest procesem nieuchronnym i ma wpływ na wiele zjawisk zachodzących na rynku pracy. Analizy prowadzone do tej pory pokazują korzyści, ale i negatywne skutki tego procesu. Elastyczność pracy może być rozpatrywana z punktu widzenia poprawy funkcjonowania organizacji i lepszego wykorzystania zatrudnionych w niej pracowników, ale jednocześnie wskazuje się na zagrożenia wynikające z braku poczucia bezpieczeństwa zatrudnionych i ograniczenia w dostępie do rynku pracy dla niektórych grup. Rządy współczesnych państw stoją przed wyzwaniem. Z jednej strony muszą brać pod uwagę konkurencyjność gospodarki, w której występuje silne zapotrzebowanie na większą elastyczność pracy, z drugiej zaś – dążyć do zapewnienia właściwego poziomu ochrony socjalnej dla grup narażonych na większe ryzyko utraty pracy. Nowe podejście do powiązań rynku pracy i zabezpieczenia społecznego określane jest terminem flexicurity, będącego wynikiem połączenia dwóch słów: flexibility i security (elastyczności i bezpieczeństwa)6. Polityka elastycznego bezpieczeństwa to próba szukania takich rozwiązań, które wspierałyby elastyczne zatrudnienie na rynku pracy, ale nie dopuszczałyby do nadmiernego pogarszania ochrony socjalnej.

Zostaw komentarz