Problem morale pracowniczego

Istotnym aspektem procesu przystosowania społecznego jest zespół zagadnień, które można określić jako problem morale pracowniczego. Tu często młodym niepełnosprawnym brakuje odpowiednich doświadczeń i dobrego przykładu.

Szczególnie ci młodzi, którzy przychodzą, oni nie mają do końca porównania, bo im się wydaje, że jest ciężko, bo jest czasami tempo, wiadomo, to jest produkcja, wiadomo, że nie wyznacza się im normy, takiej, żeby nie nadążyli […], w większości jednak to same młode osoby niepełnosprawne rezygnują. W większości dlatego, że nie miały nigdy wcześniej styczności z pracą […] Kto im opowie, jak się pracuje, skoro w domu nikt nie pracuje? (powiat ełcki).

Pracodawcy wskazywali na niekorzystne doświadczenia pod tym względem. Nie chciały wykonywać pracy mimo braku przeciwwskazań lekarskich (powiat żarski). Była taka sytuacja: pracodawca skorzystał z programu, utworzył miejsce pracy i zatrudnił osobę niepełnosprawną, która pewnego dnia, nagle zrezygnowała z pracy, powiedziała, że wyjeżdża, bo gdzieś indziej ma lepsze warunki […] i bardzo trudno było znaleźć innego pracownika, my szukaliśmy, PUP szukał, na szkolenie do Białegostoku wysłaliśmy, bo pracodawca jest zobowiązany do zatrudnienia osoby niepełnosprawnej przez wyznaczony okres czasu, inaczej zwraca wszystko, co dostał (powiat sokolski). Niekiedy właśnie ten aspekt akcentowano przy ocenie proponowanych nowych form zatrudnienia. Ciekawy jest temat Spółdzielni Socjalnych – być może to by było bardzo korzystne […] nie wiem, czy w osobach niepełnosprawnych jest już poczucie tego, że są członkami spółdzielni, czy traktują to jako pracę, ale myślę, że to z czasem będzie można rozpoznać, czy to jest poczucie przynależności do wspólnoty, czy tylko etat, pracuję, zarabiam, idę do domu. Poczucie, że coś robimy razem, że to jest nasze, że nam się udaje (powiat ełcki).

Potrzeba ciągłości nauki i pracy w aktywizacji zawodowej niepełnosprawnych

Za bardzo ważne ogniwo programu skutecznej aktywizacji wskazywano brak przerwy między nauką, kształceniem zawodu i podjęciem pracy. Jest to nie tylko pożądany stan rzeczy, ale istotny warunek skutecznego nauczania i płynnego przechodzenia od nauki do pracy. Konsekwencje dłuższej przerwy są tu bowiem o wiele bardziej negatywne niż w przypadku pozostałych grup młodzieży. Uznawano, że odpowiedzialność instytucji edukacyjnej nie może się kończyć na samym uczeniu. Istotną trudnością w zdobywaniu trwałego zatrudnienia przez osoby niepełnosprawne jest przezwyciężanie obaw pracodawcy, wynikających z istniejących stereotypów i z niepewności samego wychowanka, czy sprosta tej nowej i trudnej sytuacji pracy.

Ważne było przekonanie pracodawcy o wartości niepełnosprawnego i „nauczenie” go specyfiki tego rodzaju pracownika. Pojawia się najważniejszy problem, pracodawcy nie zgłaszają zapotrzebowania na pracowników niepełnosprawnych. Jest to największy problem, aby przekonać pracodawców, aby „ otworzyli się ” na osoby niepełnosprawne, żeby dali im szansę (powiat ostrowski). Trzeba przekonać pracodawcę do niepełnosprawnego pracownika (miasto Gdynia). O zasięgu stereotypów mówi nazwa programu PFRON zachęcającego firmy do zatrudniania u siebie osób niepełnosprawnych – Lodo- łamacze.

Na siłę stereotypów wskazują ze swojej strony relacje o ukrywanie niepełnosprawności zarówno w szkole, jak i w pracy. Świadectwa tego typu zachowań wystąpiły w pięciu powiatach, pojawiało się to także w uwagach do ankiety. Dotyczyło to szkoły, rejestracji w PUP i pracy.

Zostaw komentarz