Praca nakładcza

Praca nakładcza potocznie nazywana jest „chałupnictwem”. Wykonawca pracy nakładczej nie jest jednak pracownikiem, ponieważ nie jest ona zatrudnieniem w rozumieniu Kodeksu Pracy. Została uregulowana w osobnym akcie prawnym – rozporządzeniu w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą46. Jest formą aktywizacji zawodowej osób w sferze produkcji lub świadczenia usług związaną z niewielkim kosztem nakładów inwestycyjnych47.

Przez umowę o pracę nakładczą wykonawca zobowiązuje się do wytwarzania, przetwarzania lub wykańczania we własnym domu rzeczy lub ich części z materiałów powierzonych przez nakładcę lub stanowiących własność wykonawcy. Umowa powinna być zawarta na piśmie, z określeniem rodzaju umowy, jej podstawowych warunków, rodzaju pracy i terminu rozpoczęcia oraz zasad wynagradzania. Można ją zawrzeć na okres próbny (nie dłuższy jednak niż trzy miesiące), na czas określony, na czas wykonania określonej pracy lub na czas nieokreślony.

Cechą charakterystyczną umowy jest miejsce jej wykonywania (poza siedzibą pracodawcy). To dogodna forma zatrudnienia dla pracowników, którzy na przykład ze względu na stan zdrowia mogą pracować jedynie w domu (między innymi osoby niepełnosprawne). Pracodawca również uzyskuje korzyści, ponieważ nie musi przygotowywać stanowiska pracy, co zmniejsza koszty zatrudnienia pracownika. Strony mogą jednak porozumieć się w umowie, co do wynagrodzenia za użytkowanie w pracy nakładczej urządzeń i narzędzi stanowiących własność wykonawcy.

Zostaw komentarz