Potencjał instytucjonalny

Aby dokonać oceny aktualnej i potencjalnej roli PUP w aktywizacji młodzieży niepełnosprawnej należy wskazać na ich potencjał instytucjonalny. Są to zasoby kadrowe – liczba pracowników zajmujących się tą kwestią i ich wiedza o sferze swojego działania, a także schematy organizacyjne – skupienie odpowiedzialności za dane zadanie w odpowiedniej komórce lub przeciwnie, rozproszenie tych działań w różnych elementach struktury organizacyjnej.

Na podstawie podawanej w ankietach liczby pracowników i stopnia ich zaangażowania w te zadania, można wyróżnić cztery modele pracy z niepełnosprawnymi. W pierwszym z nich nie ma wyspecjalizowanych pracowników dla tego rodzaju klientów. W drugim modelu są wyznaczone specjalne osoby, ale pracują one z tą grupą w wymiarze poniżej 50% swojego czasu pracy. Niepełnosprawni są kierowani do pracowników, których podstawowe obowiązki mają inny charakter. Jest to najczęstszy model, występujący w trzech piątych powiatów. Trzeci model pracy z osobami niepełnosprawnymi, to zatrudnianie pracowników, którzy zajmują się bezrobotnymi niepełnosprawnymi w większości swojego czasu pracy, mając jednak jeszcze inne obowiązki. Taka sytuacja występuje w około 13% powiatów i jest to relatywnie rzadsze rozwiązanie. Natomiast czwarty model, pojawiający się w jednej czwartej urzędów pracy, to wydelegowanie w nich osób wyłącznie do pracy z osobami niepełnosprawnymi.

O wyborze modelu decyduje charakter i wielkość obszaru działania urzędu pracy. Model drugi dominuje w powiatach ziemskich i o niskiej urbanizacji, model czwarty w powiatach grodzkich, zwłaszcza w miastach metropolitarnych. Tak więc charakter modelu pracy urzędów pracy z osobami niepełnosprawnymi jest głównie funkcją wielkości powiatu. Na wyznaczenie pracowników wyłącznie do pracy z osobami niepełnosprawnymi decydują się głównie duże urzędy pracy, działające w środowisku wielkomiejskim. Rozwiązanie takie jest zastosowane w 85,7% miast metropolitarnych, w 68,8% pozostałych stolic województw, w 60,7% ośrodków subregionalnych (dawnych stolic wojewódzkich), ale już tylko w 37,5% pozostałych miast-powiatów i w 16,6% powiatów ziemskich. Z województw wyróżnia się dolnośląskie, gdzie w 44% powiatów przyjęto takie rozwiązanie. Natomiast najniższy odsetek powiatów z taką strukturą pracy jest w województwie opolskim (1 z 11).

Zostaw komentarz