Potencjał instytucjonalny – ciąg dalszy

Do działania w danym obszarze potrzebna jest odpowiednia wiedza o jego przedmiocie. Zwraca uwagę jej niski poziom, połączony z brakiem specjalistycznego przygotowania do pracy z tą grupą społeczną. W zadawanych w ankiecie pytaniach o sytuację osób niepełnosprawnych i o różne aspekty tej sytuacji, bardzo często padały odpowiedzi, że brak jest danych, czy odpowiednich informacji na ten temat. Z tym korespondował brak propozycji dotyczących wskazania przeszkód prawnych i instytucjonalnych. Wydaje się, że zaistniała sytuacja bezpośrednio wiąże się ulokowaniem problematyki zatrudniania i aktywizacji osób niepełnosprawnych w strukturze zadań PUP. Niekiedy natomiast jest ona wynikiem słabej współpracy urzędów z innymi instytucjami.

O zakresie niewiedzy na temat sytuacji osób niepełnoprawnych w powiecie mogą wskazywać odpowiedzi na pytanie o liczbę osób niepełnosprawnych pozostających w obszarze działania urzędu. 31,6% PUP nie odpowiedziało w ogóle na to pytanie, 11,3% podało liczby odpowiadające zarejestrowanej młodzieży niepełnosprawnej, a 38,5% liczbie zarejestrowanych niepełnosprawnych6. Powyższe dane odnosiły się do samej liczby niepełnosprawnych w powiecie. O wiele rzadsza była wiedza pracowników urzędów o ich strukturze wiekowej. W grupie tych powiatów, w których znano liczby niepełnosprawnych, jak można sądzić adekwatne, tylko 44,3% podało jakiekolwiek szacunki liczbowe dotyczące ich struktury demograficznej.

O brakach wiedzy w zakresie zatrudniania osób niepełnosprawnych świadczą także odpowiedzi na inne pytania, sformułowane już bardziej konkretnie, jak na przykład w pytaniu o te zawody i stanowiska, które odpowiadają osobom z określonym schorzeniem lub upośledzeniem (tabela 6). Przykłady takich odpowiedzi przy pytaniu o stanowiska odpowiednie dla niepełnosprawnych z chorobami narządu wzroku to brak doświadczenia przy zatrudnianiu osób z chorobami narządu wzroku, czy brak ofert pracy, brak propozycji, brak tego typu stanowisk. Jako ich świadectwo traktowano także odpowiedzi wymijające. Często odpowiedzi były replikami ostatnich ofert lub stereotypów o schorzeniu: na stanowiskach nie obciążających wzroku, w zależności od stopnia schorzenia wzroku, na stanowiskach pomocniczych, lub na stanowiskach pracy dostosowanych do niepełnosprawności.

Dla około 18.20/o odpowiedzi można przyjąć, że były one efektem posiadania pewnej wiedzę’ na dany temat, gdyż podawane liczby były współmierne z danymi Narodowego Spisu Powszechnego z 2002 roku o liczbie niepełnosprawnych w powiecie.

Zostaw komentarz