Polityka rozwiązywania problemów osób niepełnosprawnych

Starostwa powiatowe z reguły nie tworzą wewnątrz własnych urzędów stanowisk pracy do spraw osób niepełnosprawnych, starając się powierzać realizację zadań Powiatowym Centrom Pomocy Rodzinie lub bezpośrednio na przykład regionalnym strukturom PFRON, czy organizacjom pozarządowym. Podkreśla się przy tym, że w szczególności w środowiskach wiejskich najważniejsze znaczenie we wsparciu osób niepełnosprawnych odgrywają nieformalne kontakty osobiste. W deklaracjach znacznej części urzędników powiatowych przewija się swoisty motyw bezradności, swoistej bierności wobec możliwości rozwiązywania problemów społecznych związanych z niepełnosprawnością. Najczęściej wyrażana postawa, to przekonanie, że najważniejszym zadaniem jest udzielenie pomocy socjalnej osobom niepełnosprawnym, niedopuszczenie do tego, aby zostały one bez środków do życia.

Generalnie rzecz biorąc z monografii można wysnuć wniosek, że polityka rozwiązywania problemów osób niepełnosprawnych jest realizowana pomyślnie w tych samorządach, w których zostaje ona wyraźnie ulokowana w strukturze organizacyjnej urzędów i uzyskuje odpowiednie zabezpieczenie administracyjne. Najczęściej przyjmowanym rozwiązaniem jest powoływanie pełnomocników do spraw osób niepełnosprawnych oraz odpowiednich jednostek organizacyjnych ich obsługujących, ale także tworzenie odpowiednich zespołów zajmujących się problematyką niepełnosprawności w wydziałach urzędów (najczęściej do spraw społecznych, ale nierzadko do spraw gospodarki). Tak się dzieje praktycznie we wszystkich dużych miastach, ale także w wielu miastach średniej wielkości.

Warto także zauważyć, że zwykle jakość polityki wobec osób niepełnosprawnych i sprawność realizacji konkretnych przedsięwzięć jest wyżej oceniana tam, gdzie władze samorządowe decydują się na utworzenie rozmaitych form społecznych rad osób niepełnosprawnych, w których mogą prowadzić dialog społeczny z organizacjami zrzeszającymi to środowisko i osobami (autory tetami) reprezentującymi jego interesy. Wprawdzie w wielu wypowiedziach przewija się motyw deprecjonowania roli takich ciał, gdyż nie mają one kompetencji decyzyjnych, a jedynie opiniodawcze, ale praktyka wskazuje, że tam, gdzie one istnieją, są aktywne w artykułowaniu interesów środowiskowych i proponowaniu metod ich rozwiązywania, w tworzeniu warunków współpracy między instytucjonalnej i międzyorganizacyjnej, tam szanse na powstanie dobrej polityki integracji społecznej osób niepełnosprawnych są znacznie większe. Mitologizowanie roli dialogu społecznego w tej sferze może prowadzić do głębokich rozczarowań, ale jego ignorowanie z reguły prowadzi do pasywności i uznawania bezsilności za stan normalny. Partnerstwo ze środowiskami osób niepełnosprawnych jest nie tylko warunkiem prowadzenia skutecznej polityki integracyjnej, ale jest w istocie rzeczy integracją społeczną samą w sobie.

Zostaw komentarz