Ocena systemu szkolnego

Podsumowując, system szkolny jest oceniany jako jedno ze źródeł i to znaczące, odpowiadające za niską aktywizację młodzieży niepełnosprawnej. Dotyczy to zarówno przygotowania czysto zawodowego, jak i uczenia społecznego do pełnienia przyszłych ról zawodowych. Te oceny wystąpiły w odniesieniu do obu etapów kształcenia osób niepełnosprawnych – ogólnego i czysto zawodowego. Szkoła masowa traktuje niepełnosprawnych jako przypadek trudny i z tego powodu pojawia się tendencja do ich marginalizacji. Szkoła „radzi” sobie z problemami edukacyjnymi osób niepełnosprawnych poprzez obniżanie kryteriów i wymagań, a także wypychanie na zewnątrz – do szkół specjalnych. Natomiast rzadko występuje tendencja do pomagania osobom niepełnosprawnym w nadążaniu za resztą uczestników systemu szkolnego, mimo że w przypadku powstania bardziej znaczącego zapóźnienia w nauce, łatwo może to uruchomić negatywną, kumulatywną spiralę. W efekcie młodzi niepełnosprawni uzyskują gorszą wiedzę, silnie skorelowaną z poczuciem niższej wartości i mniejsze szanse na poradzenie sobie z trudnościami życiowymi. Tworzy się u nich zaczątek postaw biernych i roszczeniowych. W dużej mierze dalsza ich trajektoria szkolna jest już wtedy zdeterminowana. Taki efekt działania szkoły wynika z braku odpowiedniej wiedzy i umiejętności u nauczycieli, ale ma na to także wpływ przeciążenie nauczycieli zadaniami i ograniczone środki finansowe szkoły. Natomiast szkoły specjalne grożą trwałą stygmatyzacją ich wychowanków – trafienia w środowisko osób niepełnosprawnych o znacznym upośledzeniu i uzyskania określonej etykiety społecznej, z którą trudno jest potem trafić na otwarty rynek pracy.

Zostaw komentarz