Narzędzia aktywizacji dla osób niepełnosprawnych

Stosowane w praktyce działania urzędów narzędzia aktywizacji zostały ocenione pozytywnie, ale unikano dawania im ocen maksymalnych. Najwyższe oceny skuteczności uzyskały typowe formy działania: doradztwo, pośrednictwo, dofinansowywanie zatrudnienia, szkolenia organizowane przez urząd, refundacja dostosowania stanowiska pracy, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy i staże. Pozarutynowe formy aktywizacji, programy przygotowywane w centralach, wspieranie zdobywania wyższego lub podyplomowego wykształcenia lub podejmowania własnej aktywności gospodarczej zyskały niższe oceny. Natomiast negatywnie wartościowano systemy EURES, Krajową Bazę Ofert Pracy i sklepy z pracą.

Analiza czynnikowa19 ocen narzędzi aktywizacji podzieliła je na cztery modele. Pierwszy z nich to wysoka ocena dofinansowywania dalszej nauki, pracy w instytucjach użyteczności publicznej i wsparcie dla zatrudnienia niepełnosprawnych adresowane głównie do pracodawców: refundacja kosztów składek ubezpieczenia, dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, wsparcie dla podejmujących pierwszą pracę i obniżanie kosztów podejmowania pracy przez finansowanie kosztów przejazdu i kosztów zakwaterowania. Drugi model wiązał się raczej z wagą przykładaną do szkoleń i staży zorientowanych na konkretną pracę: przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, staże zawodowe, prace interwencyjne i roboty publiczne oraz pośrednictwo pracy. Trzeci model wskazywał, że większe nadzieje przypisywane są nietypowym formom pośrednictwa i doradztwa zawodowego, takim jak: giełdy pracy, targi pracy, Krajowa Baza Ofert Pracy, sklepy z pracą, kluby pracy, Centra Informacji i Planowania Kariery Zawodowej. Natomiast czwarty model polegał na szerszym wspieraniu podejmowania aktywności gospodarczej wśród osób niepełnosprawnych poprzez pożyczki i dotacje na jej rozpoczęcie.

Zostaw komentarz