Model kształcenia zawodowego osób niepełnosprawnych

Przyczyn niskiej aktywności zawodowej młodych osób niepełnosprawnych należy upatrywać w całym splocie czynników, wzajemnie się warunkujących i wzmacniających. Ważną przeszkodą w podejmowaniu zatrudnienia jest ich niskie wykształcenie i nieodpowiednie kwalifikacje zawodowe. Pracodawcy nie są także zainteresowani zatrudnianiem osób niepełnosprawnych ze względu na istniejący model ich zatrudniania. Dlatego ważne jest zarówno tworzenie zachęt ekonomicznych do ich zatrudniania, jak i propagowanie zatrudniania osób niepełnosprawnych. Jednak aby te zachęty były skuteczne, osoby niepełnosprawne muszą dysponować kwalifikacjami bliższymi potrzebom rynku pracy.

Dotychczasowy model kształcenia zawodowego osób niepełnosprawnych bardziej podporządkowany był zasobom instytucji kształcących niż potrzebom rynku pracy. U młodych osób niepełnosprawnych występują obok siebie zarówno braki w zakresie kształcenia fachowego, jak i braki w zakresie umiejętności społecznych potrzebnych do aktywnego poszukiwania pracy. Jednak praca nad wykształceniem lepszych umiejętności społecznych u młodych osób niepełnosprawnych, postulowana przez pracowników urzędów pracy, bez poprawy ich umiejętności fachowych, będzie nieskuteczna bez uwzględnienia potrzeb rynku pracy. Źle ukierunkowane kształcenie zawodowe może doprowadzić do powstania nieodwracalnych trudności zarówno w późniejszych przekwalifikowaniach, jak i w zakresie podnoszenia umiejętności społecznych. Poprawa dopasowania ofert pracy wymaga współpracy PUP, szkolnictwa, pracodawców i PFRON. Istnieje tutaj potrzeba wypracowania mechanizmów odpowiedniej współpracy. Wszelkie diagnozy i decyzje o profilu zawodowym – kształcenia i przekwalifikowania osób niepełnosprawnych powinny być znacznie wcześniej podejmowane niż obecnie.

Zostaw komentarz