Młodzi niepełnosprawni a instrumenty prawne

W świetle prawa status osoby niepełnosprawnej nabywa się wraz z uzyskaniem orzeczenia o niepełnosprawności. W polskim systemie prawnym obowiązują dwa systemy orzecznictwa, prowadzone przez odmienne instytucje: do celów pozarentowych – orzecznictwo prowadzone przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności i do celów rentowych – orzecznictwo prowadzone przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (orzecznictwo rentowe prowadzą także, oprócz ZUS, inne instytucje orzecznicze: lekarze rzeczoznawcy i Komisje Lekarskie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego – KRUS, Komisje Lekarskie podległe Ministerstwu Obrony Narodowej – MON lub Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji – MSWiA).

Współczynnik aktywności zawodowej wymienionej kategorii osób (młodych niepełnosprawnych) utrzymuje się na bardzo niskim poziomie. W przypadku osób niepełnosprawnych wynosi 16,0%6. W krajach Unii Europejskiej jest on znacznie wyższy, oscylując średnio w okolicach 40-50%7. Składa się na to wiele przyczyn. Z jednej strony dominuje niska świadomość społeczna pracodawców wiążących zatrudnienie osób niepełnosprawnych wyłącznie z niedogodnościami, a z drugiej – niewiedza samych zainteresowanych (czyli osób niepełnosprawnych), nie zdających sobie sprawy z możliwości, jakie oferują im regulacje prawne, na przykład uwzględniające stan ich zdrowia zarówno w momencie poszukiwania pracy, jak i późniejszego jej świadczenia.

Wiele instrumentów prawnych może być wykorzystanych przez młodych niepełnosprawnych. Należy jednak pamiętać, że w większości przypadków nie odnoszą się one do określonej kategorii wiekowej odbiorców. Zazwyczaj ich oferta kierowana jest do ogólnie wskazanej grupy osób znajdujących się w wieku produkcyjnym.

Zostaw komentarz