Elastyczne formy zatrudnienia na otwartym rynku pracy cz. II

Wprowadzając nietypowe formy zatrudnienia należy starać się zachowywać równowagę pomiędzy interesami pracodawców a prawami pracowników. Pierwsi z nich dążą do jak najszerszej autonomii stron umowy, natomiast drudzy – pragną stabilizacji zatrudnienia i wyrównania warunków zatrudnienia z warunkami pracowników „pracy standardowej”. Często dochodzi na tym tle do nieporozumień, ponieważ elastyczność pracy sama w sobie zakłada minimalny zakres bądź też brak ograniczeń pracodawcy, wynikających z przepisów prawa pracy. Część przedstawicieli doktryny opowiada się jednak za zastosowaniem regulacji ochronnych, także, gdy mamy do czynienia z atypowymi formami zatrudnienia10. Wymagają one jednak mniej rygorystycznych i mniej bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych, a więcej dialogu społecznego i rozwiązań negocjowalnych’1. Rodzi się pytanie, czy z nietypowych form zatrudnienia mogą skorzystać osoby niepełnosprawne i czy sprzyjają one aktywizacji zawodowej danej grupy osób. Wydaje się, że odpowiedź jest jak najbardziej pozytywna. Dzięki elastycznemu zatrudnieniu niepełnosprawni są w stanie nie tylko znaleźć zatrudnienie, ale przede wszystkim pracować na otwartym rynku pracy, korzystając z takich samych uprawnień, jak pełnosprawni pracownicy. Mogą oni wybrać jedną z wielu form nietypowego zatrudnienia dostosowując ją do odpowiadającemu im: wymiaru czasu pracy (job-sharing), czy też miejsca jej wykonywania. Dzięki elastycznym formom zatrudnienia (na przykład pracy tymczasowej) osoby niepełnosprawne nabywają niezbędnego doświadczenia, które pozwala im w przyszłości z lepszym skutkiem poszukiwać standardowego zatrudnienia. Poza tym korzystając, choćby z dorywczych form pracy przełamują stereotypy dotyczące niepełnosprawnych pracowników i nabierają wiary we własne możliwości.

Biorąc pod uwagę elastyczne formy zatrudnienia należy mieć na uwadze to, że do osób niepełnosprawnych (mimo tego, że podlegają przede wszystkim przepisom znajdującym się w Kodeksie Pracy) zastosowanie mają także szczególne uregulowania nadające im dodatkowe uprawnienia (ze względu na ich psychofizyczne możliwości). Dotyczą one: ograniczonego czasu pracy, dodatkowej przerwy, dodatkowego urlopu wypoczynkowego i zwolnienia od pracy w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym, czy też zaopatrzenia w sprzęt ortopedyczny. Dane udogodnienia pozwalają wykonywać obowiązki pracownicze z uwzględnieniem niepełnosprawności, związanej najczęściej z obniżoną sprawnością organizmu. Umożliwiają utrzymanie przez dłuższy czas na odpowiednim poziomie aktywności zawodowej, nie narażając na pogorszenie stanu zdrowia spowodowanego intensywną pracą. Zostały one szczegółowo opisane w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych2.

W rozdziale zostały przedstawione elastyczne formy zatrudnienia związane z zatrudnieniem pracowniczym, niepracowniczym oraz samozatrudnieniem i elastycznym czasem pracy13. Wiążą się z nimi: elastyczne wynagrodzenie, które ma na celu zwiększenie efektywności pracy pracowników i elastyczne miejsce zatrudnienia, które zapewnia większą swobodę w realizacji powierzonych zadań.

Zostaw komentarz