Determinanty organizacyjne i prawne a PUP

Uporządkowanie przepisów dotyczących systemu orzecznictwa o niepełnosprawności i uproszczenie regulacji dotyczących wspierania zatrudnienia osób niepełnosprawnych są postulatami składanymi przez środowiska eksperckie pracujące nad nową ustawą o wspieraniu zatrudnienia i integracji osób niepełnosprawnych32. Jest to jedna z wielu barier hamujących dostęp młodych osób niepełnosprawnych do otwartego rynku pracy. Gąszcz przepisów i przeszkody biurokratyczne powodowały, że pracownicy urzędów pracy często preferowali zatrudnienie młodych osób niepełnosprawnych w zakładach pracy chronionej, a nawet ich dalszy rozwój. Biorąc pod uwagę fakt, że dla wielu z nich zajmowanie się zatrudnieniem osób niepełnosprawnych było dodatkową usługą, dodaną do obowiązków, które musieli wykonywać w ramach etatu, było to myślenie racjonalne. Warto podkreślić, że osoby bezrobotne niepełnosprawne to niewiele ponad 3% wszystkich klientów Powiatowych Urzędów Pracy. Według naszych szacunków dominującym modelem pracy w PUP był model, w którym pracownicy przeznaczali poniżej 50% swojego czasu na pracę z osobami niepełnosprawnymi. Występował on w 60% powiatów. Pracownicy wydzieleni do wyłącznej obsługi osób niepełnosprawnych byli zatrudnieni tylko w jednej czwartej powiatów.

Determinanty organizacyjne i prawne powodowały, że pracownicy PUP dostosowywali swoje działania do znanych im pracodawców i sprawdzonych procedur, jednocześnie eliminowali ryzyko związane z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych na otwartym rynku pracy u pracodawców prywatnych czy w organizacjach pozarządowych. Nowi pracodawcy, nowe typy kontraktów wymagały inicjatywy, elastycznego działania, uważnej interpretacji przepisów i stosowania niestandardowych procedur. Można sformułować tezę, że racjonalność urzędnicza i minimalizowanie ryzyka to czynniki nie sprzyjające w obecnym otoczeniu prawnym do szukania nowych rozwiązań w kwestii zatrudnienia młodych osób niepełnosprawnych na otwartym rynku pracy. Wyjaśniając obserwowane procesy można też nawiązać do hipotezy Antoniny Ostrowskiej przytoczonej we wstępie książki, mówiącej o tym, że instrumenty administracyjno-prawne są tylko jednym z elementów sprzyjających integracji i wyrównywaniu szans, ważne są także bariery mentalne i świadomościowe. Determinanty organizacyjne i prawne, które określają działania Powiatowych Urzędów Pracy nie sprzyjają postawom innowacyjnym, a utrwalają u ich pracowników zakorzenione stereotypy bierności zawodowej osób niepełnosprawnych i preferencji dla chronionego rynku pracy.

Zostaw komentarz