Charakter organizacji pracy urzędu pracy

Model pracy z niepełnosprawnymi przyjęty w urzędzie silnie wpływa na jego współpracę z otoczeniem zewnętrznym. Im bardziej wykrystalizowana jest w urzędzie grupa osób odpowiedzialnych za te zadania, tym szerszy jest zakres jego współpracy z innymi instytucjami, działającymi w sferze aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych (tabela 21).

Model pracy przyjęty w PUP znacząco wpływa na wykorzystywanie potencjału organizacji pozarządowych w rozwiązywanie problemów osób niepełnosprawnych. Im bardziej wyspecjalizowani w tej pracy sąjego pracownicy, tym bardziej prawdopodobne jest nawiązanie współpracy z organizacjami pozarządowymi (tabela 22). Jeśli w PUP są pracownicy oddelegowani do pracy z osobami niepełnosprawnymi, to zazwyczaj współpracują oni z organizacjami pozarządowymi. Większość pozostałych urzędów nie podejmuje współdziałania z nimi.

Charakter organizacji pracy urzędu pracy wpływa także na tworzenie nowych, wartościowych form współpracy instytucjonalnej. W badaniu zadano pytanie o formy współpracy godne polecenia i upowszechnienia. Są one dziełem samych PUP i ich partnerów społecznych. Jeśli skupić się na samej liczbie takich form wymienianych w ankiecie, to uwidacznia się, że jest ona związana z charakterem organizacji pracy urzędu z osobami niepełnosprawnymi. Tam, gdzie istnieje wyspecjalizowana komórka, tam wypracowuje się więcej wartościowych form współpracy (tabela 23).

Stosowanie narzędzi aktywizacji zawodowej młodych osób niepełnosprawnych

Przy ocenie skuteczności poszczególnych narzędzi pracy zostały uwzględnione dwa czynniki: rozpowszechnienie danych form i ocena skuteczności, w tych powiatach, które je stosowały. Analiza częstości występowania poszczególnych metod aktywizacji pokazuje (tabela 24), że z listy 26 narzędzi zaproponowanych do oceny, w większości powiatów są stosowane wszystkie. Do mniej rozpowszechnionych form należały stypendia na kontynuowanie nauki i dofinansowywanie studiów podyplomowych, program Pierwszy Biznes, program Junior, szkolenia organizowane przez pracodawcę, centra informacji i karier i sklepy z pracą. Wśród metod rzadziej stosowanych zwraca uwagę relatywnie mniejsze rozpowszechnienie szkoleń u pracodawcy, mimo że taka forma mogłaby duże mieć znaczenie ze względu na jej rolę z dostosowaniem pracownika do potrzeb pracodawcy, jak i najej wpływ na możliwość jego późniejszego zatrudnienia w danej firmie.

Różnorodność stosowanych form aktywizacji zawodowej jest wyraźnie związana z charakterem powiatu. Wraz z oddalaniem się od centrum regionalnego, zmniejsza się zakres stosowanego instrumentarium przez urząd (tabela 25). Liczba stosowanych w pracy form aktywizacji maleje wraz z poziomem urbanizacji powiatu (r = -0,168), ze zmniejszaniem się liczby jego mieszkańców (r = -0,122), z liczbą przedsiębiorstw na danym terenie (rejestr REGON) (r = -0,115), z niższym zatrudnieniem w usługach rynkowych (r = 0,169), a rośnie wraz z wzrostem udziału zatrudnionych w rolnictwie i leśnictwie (r = 0,132).

Drugim czynnikiem, który powoduje zmniejszanie się liczby stosowanych form, jest czynnik, który można nazwać syndromem bierności. Mniejsza liczba stosowanych form jest skorelowana z niższą oceną umiejętności niepełnosprawnych i ich szans na rynku pracy, szczególnie dla tych z wyższym stopniem niepełnosprawności i z cięższymi schorzeniami, a także z przekonaniem o małym zapotrzebowaniu na nietypowe formy ich zatrudnienia w powiecie. Wiąże się to z tendencją do postrzegania niepełnosprawnych jako nie chcących pracować i jako mniej chętnych do udziału w szkoleniach.

Obliczenia na podstawie wyboru odpowiedzi nie występuje na naszym terenie w pytaniu: Jak Pan/i/ ocenia skuteczność poszczególnych narzędzi aktywnej polityki rynku pracy w aktywizacji zawodowej młodych niepełnosprawnych na terenie powiatu?

Zostaw komentarz