Aktywne urzędy pracy

Proponowane postulaty zmian w przepisach nie układały się w jakiś zdecydowany wzór oczekiwań. Wyjątkiem było częste wskazywanie na potrzebę silniejszych zachęt ekonomicznych dla pracodawców. Drugi często występujący postulat to wydzielenie osoby lub osób tylko do pracy w zakresie aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, i jednocześnie odpowiednie wzmocnienie kadrowe i finansowe PUP. Takie postulaty pojawiały się także w badaniach monograficznych powiatów.

W administracji lokalnej brakuje osoby, która odpowiadałaby za kwestie związane z osobami niepełnosprawnymi. Potrzeba istnienia takiego stanowiska była podkreślana w wielu wywiadach (miasto Skierniewice).

Trzeba zaznaczyć, że w obecnych warunkach takie działanie oznacza podwyższenie kosztów pracy PUP. Może ono także rodzić napięcia wewnętrzne ze względu na odmienne warunki pracy (liczba pracowników w stosunku do liczby osób objętych ich działaniem).

Urzędy pracy raczej zajmują bierne stanowisko wobec trudnej sytuacji młodych osób niepełnosprawnych na rynku pracy. W odpowiedziach na pytanie o lokalne wartościowe inicjatywy w tym zakresie widoczna była niska aktywność własna urzędów. Trzy czwarte powiatów nie udzieliło na to pytanie odpowiedzi, albo podawano inicjatywy należące do rutynowych działań urzędów lub wdrażane programy centralne, takie jak Junior. Rzeczywiste inicjatywy własne wystąpiły w 6% powiatów (tabela 29).

Bardziej aktywne są urzędy pracy w większych ludnościowo powiatach, zlokalizowanych w metropoliach, z bardziej rozwiniętym rynkiem pracy i z większym ożywieniem gospodarczym: z większą ofertą prac, zarejestrowanych firm i bardziej rozwiniętym sektorem usług rynkowych (tabela 31).

W ocenach wartości różnych form aktywizacji widoczny jest wpływ dwóch czynników: przekonań o najwłaściwszych formach ich aktywizacji i charakteru powiatu. Z przekonaniem, że bardziej właściwy jest chroniony rynek pracy wiązała się większa wiara w skuteczność różnych form finansowego i niefinansowego wsparcia korzyści pracodawcy i poparcie dla przedłużania okresu nauki o szczebel wyższy. Towarzyszyła temu współpraca z instytucjami na poziomie nie przekraczającym średniej dla ogółu urzędów. Natomiast przekonanie, że większą rolę powinien odgrywać otwarty rynek pracy wiązało się z większą wagą przypisywaną do form aktywizacji oznaczających lepsze przygotowanie zawodowe. Towarzyszyła temu większa aktywność w nawiązywaniu współpracy z innymi instytucjami. Natomiast wyższe wartościowanie nierutynowych form pośrednictwa i zachęcania do podejmowania własnej aktywności wiązało się z charakterem powiatu. Zyskiwały one większą rangę w powiatach większych, bardziej zurbanizowanych i centralnie zlokalizowanych, o bardziej urozmaiconym rynku pracy i bardziej gospodarczo rozwiniętych. W tych powiatach urzędy stosowały także większą liczbę instrumentów aktywizacji. Jednocześnie są to powiaty, gdzie szanse młodego niepełnosprawnego na rynku pracy są relatywnie korzystniejsze.

Zostaw komentarz